آدمی از عشق خداوند به خود آفریده شد. ممکن است در فراز و نشیب روزگار آدرس زندگی نیک و عاشقانه را اشتباه برویم و خود را گم کنیم ولی آن عشق ناب که از آنیم ما را به خود باز می گرداند و با نور و آرامشی که با عشق هست زندگی می کنیم.

آری ...

آدمی از عشق خداوند آفریده شد از نوری که در آغاز، جهان را روشن کرد، گاه در طوفان روزگار راه را گم می‌کنیم به بیراهه می‌رویم و در آینه‌ی خویش، غبار می‌بینیم اما آن عشق نخستین هم چون نسیمی از جاودانگی ما را می‌خواند، به خانه‌ی دل بازمی‌گرداند.

و آن‌گاه که پرده‌ها فرو می‌افتند صدایی از ژرفای جان برمی‌خیزدکه ما از اوییم وما به سوی اوییم و آرامش تنها در آغوش اوست.

ای انسان هر گام که بر خاک می‌نهی یاد کن که ریشه‌ات در آسمان و هر بازگشت سفر به عشق جاودانه است.

ث.ع

____________

انسان ها وقتی یکدیگر را دوست دارند زیباتر از همیش اند..!

ث.ع