اشکالی ندارد بگویی حالت خوب نیست، اشکالی ندارد وسط جمع گریه کنی و به تمام آنان که تو را با لبخند شناخته‌اند بگویی فعلا توانایی سرخوشانه خندیدن و بی‌خیال بودن را نداری و حامل زخم‌های عمیقِ بسیاری هستی. اشکالی ندارد بگویی روان حساسی داری و از این کلام، رفتار یا نگاه دلگیر شدی. اشکالی ندارد خودت باشی، حتی ناشیانه، حتی غلط!
اشکالی ندارد بلند داد بزنی و بگویی دلت نوازش می‌خواهد، آغوش می‌خواهد، پناه می‌خواهد. اشکالی ندارد با کسی از اندوه عمیق و پنهان درونت حرف بزنی و حرف بزنی و دنبال دریچه‌های روشن و بعید آرامش بگردی. اشکالی ندارد بفهمند آن قدرها هم که فکر می‌کردند قوی نیستی و تو هم دلت می‌خواهد به شانه‌های استوار کسی تکیه کنی. اشکالی ندارد بفهمند همین لحظه دلت خواسته کسی از راه برسد و بار تمام مسئولیت‌های سنگینی که روی دوش توست بردارد و بگوید: از این جا به بعدش را بسپار به من... و نفس آسوده‌ای بکشی.
اشکالی ندارد بفهمند خسته‌ای از دوام آوردن و دلت خواسته فقط یک نفر نگران تو باشد و تو را بفهمد و بگوید: می‌دانم چقدر رنج می‌کشی و چقدر برای این حجم از نگرانی و مشغله آسیب‌پذیر و شکننده‌ای.
اشکالی ندارد عزیزدلم! باور کن آدم‌ها اندوه تو را درک می‌کنند و به تو بابت همه چیز حق می‌دهند.
تو یک انسانی و حق داری وسط مشکلات و نامرادی‌های جهانت غمگین باشی...

نرگس صرافیان

__________________

انسان ها وقتی یکدیگر را دوست دارند زیباتر از همیشه اند..!

ث.ع