خداوند آفریننده و حاکم مطلق جهان هستی و اداره کننده ی امورعالمیان است و بر این اساس است که در تمام ادیان الهی آمده است که : ما از خدائیم و به او باز مي گردیم ؛ و همه ی کسانی که معتقد به کارما و یا هرگونه نامی و یا نیرویی ماوراءِ آن چه با چشم ظاهر مشاهده می نمایند هستند هم بر این باورند که : حقیقتی بر جهان هستي احاطه دارد که دارای دانائی و قدرتی بی نهایت است و بر امور در باطن و ظاهر با مهربانی و درایت ناظر و مسلط است و در دایره ی زمان که در این دنیا به آن کارآئی داده ، این قدرت و مهر ودانائی و اداره ی امور را به انسان تفویض نموده تا شاید خود را به تعالی و کمال و عدلی که بر آن ، پایه و اساس هستی را بنا نهاده نزدیک و نزدیک تر و با آن عجین شود و در سایه ی این قدرت و بزرگی در آغوش آن با آزادی زندگی نماید که ثمره ای جز مهربانی و خوشوقتی و خوشبختی و نشاط و سپاس در بر ندارد . بنابراین عدالت و دوستی و آزادی انسان ها میسر نمی گردد مگر با جهد و کوشش و مبارزه با تکبّر و خودپرستی و نابرابری و جنگ و دشمنی و ستم و نادانی و...

و در نتیجه خودشناسی و بازگشت به خداوند و خشنودی او .

ثریا علی بابایی

_________________

انسان ها وقتی یکدیگر را دوست دارند زیباتر از همیشه اند..!

ث.ع